Mehmet Mızrak

GÇYK ile üniversite 1. Sınıftan 3. sınıfa kadar birçok projeye katıldım. Son sınıfa geldiğim de ise mecburen projelere biraz ara vermek zorunda kaldım. Çünkü hayalini kurduğum meslek için elimden geldiği kadar ders çalışmak zorundaydım. 1 yıl kadar projelerden uzak kaldım ve her katılmadığım projede köy çocuklarının o gülen gözlerini göremeyişimin üzüntüsünü yaşadım. Ve sonunda zorlu bir süreci mutlu bir şekilde bitirdim. Eskişehir’in Günyüzü ilçesine bağlı bir köy okuluna atandım. Heyecanla hayalini kurduğum mesleğe başlamadan düşünmeye başlamıştım; öğrencilerim için atandığım okul için neler yapabilirdim. İlk olarak yıllardır gönüllüsü olduğum GÇYK’yı köyümüze davet etmeliydim. Heyecanla okul müdürümüze bahsettim. Sağ olsun çok sıcak ve olumlu karşıladı. Gerekli izinleri de aldık. Artık GÇYK ‘nın okulumuza gelmemesi için hiçbir engel kalmamıştı. Ancak daha gelmelerine 15 gün vardı ve günler geçmek bilmiyordu. Sanki öğrencilerden daha çok ben heyecanlıydım. Yerimde duramıyordum. Sürekli gelecekleri günü düşünüp o gün için daha fazla ne yapabiliriz diye kendime sorup duruyordum.  15 gün geçti ama sanki 15 aymış gibi geldi. Öylesine heyecan dolu bir bekleyişti. Neredeyse her dersimde öğrencilerime İstanbul’dan ağabeyler ablalar gelecek diyor, mutlaka okula gelmelerini ve ailelerini de çağırmalarını istiyordum. Velilerin katılımı bizim için son derece önemliydi. Bunun için afişler hazırladık, anonslar yaptırdık. Hatta Cuma namazı hutbesinde bile GÇYK gönüllülerinin köyümüze geleceğinin söylenmesini sağladık. Ve yaptığımız çalışmalar boşa gitmedi. Daha önce birçok projeye giden ben ilk kez bu kadar çok veli katılımını görüyordum. 24 Ekim Cuma son gün artık. Beklenen gün gelmiş durumda. Bir sonraki gün İstanbul’dan ağabeylerimiz, ablalarımız gelecekti. Son hazırlıklarımızı da tamamladık artık. Sadece beklenen güne kavuşmak için bir gece kalmıştı. Benim için sanki ilk projemmiş gibiydi. Çünkü her seferinde GÇYK ile farklı illerde farklı okullara farklı minikleri görmek, onlara el uzatmak için gitmiştik. Bu sefer ise dostlarım beni kırmayıp, benim öğrencilerim için okulumuza gelecekti. 25 Ekim Cumartesi 08.20 heyecanım hat safhaya çıkmış, okulun önünde yüreği güzel 35 GÇYK gönüllüsünü bekliyordum. Uzaktan otobüsü gördüğümde ne yapacağımı şaşırdım. Sevinçten çocuklar gibi havaya zıpladım. Gönlü güzel yüreği iyilik dolu gönüllü dostlarım gelene kadar geçmek bilmeyen zaman bir anda su olup akıvermişti. Zaman öylesine hızlı geçti ki proje sanki bir anda başlayıp bitmişti. Sadece öğrenciler için değil köy halkı için de değişik, bilinçlendirmek adına bir o kadar da verimli bir gün olmuştu. Benim için de her yönüyle farklı bir proje oldu. Bu sefer gelen gönüllüleri de öğrencilerimi de öğretmen arkadaşlarımı da tanıyordum. Ayrılık vakti geldiğinde ise birçok öğrencimi ağlarken gördüm. Yine ağabeyler ablalar küçük ama dünyası kocaman olan miniklerimizin gönüllerine sevgi tohumları ekmişti. Daha sonradan bana teşekkür etmek için birçok öğrenci velisi geldi. Ancak teşekkür edilmesi gereken asıl kişiler İstanbul’dan kalkıp köyümüze gelen G.Ç. Y.K gönüllüleriydi.  Cumartesi günü zaman hızla geçmişti. Sıra pazartesi gününü beklemeye gelmişti. Çünkü merak ediyordum; öğrencilerim ağabeyleri ablaları hakkında ne yorum yapacaklardı. Pazartesi günü daha ben sormadan anlatmaya başladılar. Çok güzel bir gün olduğunu. Sürekli keşke yine gelseler deyip durdular. Telefon numarası istediler. Ancak tek iletişim araçları mektuplardı. Daha ilk teneffüsten ‘ Öğretmenim ben mektup yazdım. Gönderir misiniz? Ben ağabeylerle ablalarla ömür boyu mektup arkadaşı olmak istiyorum ’ diye yanıma gelen birçok öğrencim oldu. Pazartesi günü öğrencilerimin vizyonlarının da geliştiğini fark ettim. Daha önce sağlık meslek lisesine gidip hemşire, acil tıp teknisyeni vs. olmak isteyen öğrencilerim artık ben doktor, diş hekimi… Olacağım diyor. Meslek lisesine gidip elektrik bölümü okuyacağım diyen bir öğrencim artık ben elektrik mühendisi olacağım diyordu. Yâda ben mezun olunca okumayacağım diyen bir öğrencim ben artık okuyacağım diyordu. GÇYK okulumuzda güzel işler başarmıştı. Her şey için teşekkürler gönlü güzel yüreği iyilik dolu GÇYK gönüllüleri…


Eskişehir Projesi
Mehmet Mızrak