Sevim Caner

Merhabalar.Ben Sevim, sınıf öğretmenliği okuyorum.Bu proje sayesinde ulaşmak istediğim insanları canlı canlı görebildim, o gözleri görebildim.Benim için muazzam bir histi.Zaten öyle çok çocukların gözlerine, gözlerindeki ışığa, yardıma aç oluşlarına, bilgiye aç oluşlarına takıldım ki, iki tane kızın ikiz olduğunun bile farkına varamadım, bu da başıma gelen biraz utançla karışık komik bir olaydı benim için.Bana dediler ki çevremdekiler "Senin için staj gibi olacak." , evet doğru belki mesleğimle alakalı bana katkısı çok oldu, olacak fakat bu en başta bize bir hayat stajıydı. Onların okumaya o kadar çok ihtiyacı var ki ve böylesi bir sürü okul var ülkemizde.İlk projem olduğu için çok heyecanlıydım ve yine gitsem yeniden aynı heyecanı taşırım.O gözler hiç aklımdan çıkmıyor, ve ben o gözlere sahip çocuklarla konuştuğumda "Evet birinci sözünüz okuyup bizden daha iyi yerlere gelmek.Her gün kitap okuyacaksın ve okumaktan yılmayacaksın anlaştık mı?" diyerek bireysel bir söz de istedim onlardan.Her gün okusunlar, bilgilensinler.Biz onlara dört beş saat içerisinde ne kadar dokunabildik bilemiyorum.Hiç yoktan onları güldürdük, beraber paylaştık.Paylaşmayı daha da kavrattık.Evet maddi destek her zaman bulunabilir, ama ya manevi destek? Bu imkanı bizlere sunan BÇBU iyiki var.Saf mutluluğu elde eden kocamann bir aileyiz biz.Dilerim bu mutluluk, isteyen herkese nasip olur."Daha Gidecek Çok Yolumuz Var" Bu yollara güneş gibi doğmak adına çıkıyoruz ve o güneşin doğduğunu çocukları görünce anlıyoruz, işte bu.Bu her şeye değer.Güneşimiz hiç batmasın.


Isparta-Afyonkarahisar Projesi
Sevim Caner