Elif Naz Yılmaz

Mutluluk duygusunu iliklerime kadar hissettiğim ilk projemi geride bıraktım. Biz çocuklara 'umut'olmaya gitmiştik. Meğer ben gitmeden önce onların bana umut olacağını hesaba katmamışım. Projeden önce hep acaba çocuklara neler katabilirim,nasıl faydalı olabilirim diye düşünmüşüm. Ama onların bana neler katacağını gözden kaçırmışım. Öylesine güzel ve farklı 2 gün geçirdim ki sanki dünyalar benim oldu. İçimdeki duygu karmaşasını nasıl yazıya dökebilirim bilemiyorum,yazı yazmayı da pek beceremem zaten. Ama bir çok arkadaşım ilk projenin izleniminin çok farklı olduğunu söyledi buna binaen aldım ben de kağıdı kalemi elime. Meğer böylesine güzel bir projede yer almak hayalimmiş benim. Çocukla çocuk olmak, doyasıya eğlenmek, şarkılar söylemek, oyunlar oynamak özlemini duyduğum bir şeymiş. Çocukların yüzündeki tebessümün sebebi olduğunu bilmek tarifi anlatılmaz bir duyguymuş. Ve hiç bir cümle "abla gitmeyin, keşke hep burda olsanız, keşke her günümüz böyle geçse" cümlesi kadar hüzünlendirmezmiş. Projeye gitmeden önce bir çok arkadaşım vedaların çok zor olduğunu söylemişti ama inanın bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Hala gözlerimi kapattığımda otobüsün peşinden koşan,elinde tuttuğu kediye el sallattıran gözleri ışıl ışıl çocuklar görüyorum. Hala kulaklarımda "Elif abla, Elif abla" sesleri çınlıyor ve hala dilimde çocuk şarkıları var.. Şimdiden o ortamı çok özledim. Özlemle, heyecanla, sabırsızlıkla diğer projeleri bekliyorum. Şarkıda da söylediğimiz gibi "Şu dünyada ki en mutlu kişi mutluluk verendir." Bu mutluluğu paylaşmamıza vesile olan, gittigi yerlere umut götüren, neşeli Gçyk ailesine teşekkür ederim. İyi varsınız, iyi ki varız!


Bolu-Sakarya
Elif Naz Yılmaz