Esra Yılmaz

Masum yüzler, parıldayan gözler, temiz kalpler… Yaşadıklarının verdiği yüklerle ileri adım atmaya çalışan koca yürekli, küçük bedenler… Ve kalbimizdeki sevgiyi onların kalplerine ekmeye giden, onlara umut olmayı amaçlayan bizler…
Bir çocuğa umut olabilme fikrine tutunup, üzüntülerini mutluluklarla sarmayı, onların belki de dünyayı değiştirecek umutlardan haberdar olmalarını sağlamayı ve en önemlisi onların gözlerindeki ışıltının, sevincin, mutluluğun bir parçası olmayı tarif etmek o kadar zor ki… Otobüsteyken onları düşündükçe yüzümde anlam veremediğim bir tebessüm, kalbimde kocaman bir sevgi, ellerimde heyecanın verdiği bir soğukluk ve ayrılık vaktini düşündükçe üzerime çöken bir hüzün vardı. Otobüsün basamaklarından inerken kalbim o kadar hızlı atıyordu ki… Onları görünce hissettiğim duygular o kadar farklı ve gerçekti ki… Sanırım o gün onların sıcacık masum kalpleri sayesinde ben de saf mutluluğu onlar gibi yaşadım. Onların kalplerine bir şeyler ekmeye giderken kendi kalbimde filizlenen umutların varlığını hissettim. Ve günün sonuna yaklaştığımızı fark edince ayrılığın verdiği bir sızı duydum kalbimde. Hızla akıp giden bir günün ardında onları bırakıp dönmek o kadar çaresiz hissettirdi ki… Koşarak peşimden gelen ve dolan gözlerle ‘’Keşke hep burda kalsanız, nolur gitmeyin ‘’ diyen çocukların bu cümleleri hiçbir cümle kadar hüzünlendiremezmiş, bunu fark ettim. Onlara son kez kocaman sarıldım. Otobüsün içinden el sallarken o çocukların bizlerden daha iyi yerlere gelmelerini, hayatın hep güzel yanlarını göstermesini ve çok çok mutlu olmalarını umut ettim.
Benim tüm bu güzellikleri yaşamama aracı olan, belki de bir çocuğa umut olmamı sağlayan GÇYK ailesine tüm içtenliğimle teşekkür ederim. İYİ Kİ VARSINIZ 


Niğde-Nevşehir Projesi
Esra Yılmaz