Zuhal Akıntı

İnsan hep sevgiyi arıyor demişti bir kitap. Bütün uğraşları, çabaları, hatta kızgınlıkları bile sevgiyi bulmak için.  İnsanlığın ortak sevgi havuzunda bir yer açtık biz de, GÇYK gönüllüleri olarak. Hatrı sayılır miktarda ekledik havuza. Bir nevi yatırımdı aslında yaptığımız. Sonra hiç boş durmadık, uğraştık, çabaladık yatırımımızı korumak ve artırmak için. Ve düştük yine yollara... Çocuklarla ilk olarak kocaman bir çember olduk bahçede: Sevgi çemberi. Bir kez elele tutuştuk ya, bir daha bırakmadık. Gönülden tuttuk çünkü, istesek de bırakamazdık. Ellerden ellere sevgi bulaştı, sonra gözlere sıçradı, sonra soluduğumuz havaya, ve en son başlangıç yeri olan kalplere. Uyutup büyütmedik sevgiyi. Uyuduktan sonra kime faydası vardı ki zaten. Hopladık zıpladık, oyunlar oynayıp, şarkılar söyledik. Hüzünlendik, neşelendik. Ve 7 Ocak Kırklareli dönüşü, her proje dönüşünde olduğu gibi, bir okyanusla döndük. İçi kocaman kalplerle dolu bir okyanus. Sığmaz sandık ama bir baktık o da yerleşmiş otobüse. Biz onu soluduk, soludukça büyüdü. 
Sevgi gerçekten de paylaşıldıkça çoğalıyormuş. Çoğaldıkça dünya daha da bir güzel görünüyormuş. 
Var mısın sen de sevgi çemberinde bir el olmaya?
Öyleyse,
Bir el de sen uzat...


Kırklareli Projesi
Zuhal Akıntı